Tahir Süleymanov:

 44 "dəqiqənin" üstünə "1 dəqiqə" əlavə etmək kifayət etdi!

Azərbaycanın, xalqımızın faktiki, ruhən tam birləşməsi, bütövləşməsinə çox nadir hallarda rast gəlinir. Tarixboyu yaşadığımız bəlaların dərin qatlarında, bu amil əsas faktorlardan biridir. Həyatımda ilk dəfə xalqın birgə aldığı nəfəsi 20 yanvar hadisələri zamanı, şəhidlərimizin dəfn olunduğu günü müşahidə etmişəm. İnanılmaz birlik nümayişi idi... Düşüncələr rahat buraxmırdı, biz niyə ancaq hüzn günlərində bir olmalıyıq?!

Tarixi torpaqlarımızdan, Qarabağımızdan qaçan bir milyon qaçqın-köçgünümüz xalqın ürəyini parçalayırdı. Ağrılı-acılı illər keçə-keçə, artıq müstəqil Azərbaycanımız dözülməz təzyiqlər, əziyyətlər, sıxıntılar qarşısında dözdü, əyilmədi, sınmadı, ayağa qalxdı, gücləndi. Yaradan, tarixin özü, bu illər ərzində Azərbaycan xalqını sınağa çəkmişdi. Nə qədər cəhdlər edilsə də, xalqımız öz sağlam genefondunu, milli ruhunu, kimliyini unutmadı, itirmədi, qorudu...

Möhtəşəm yeni nəsil, müstəqil gəncliyimiz yetişdi/yetişdirildi. Azərbaycan xalqı qəm-qüssəni, mənəvi sarsıntıları, məğlub psixologiyanı üzərindən birdəfəlik atmaq istəyirdi. Artıq igid oğullarımız hər gün, hər an əmr gözləyirdi. Futbolda olduğu kimi, oyunun qaydaları, nizam-intizamı, strategiyası, taktiki gedişləri, fiziki-psixoloji hazırlığı var. Oyuna başlamadan hücüma/əks-hücuma keçilməz!

Hazırlıq prosesi təbii olaraq uzun zaman aldı.Emosiyalara yol verilmədi, siyasi, iqtisadi, hərbi anlamda hərtərəfli hazırlıq görüldü. Azərbaycanın Minsk qrupunda, güclü rəqiblər qarşısında səhv etmək şansı yox idi. Bu qrup, Çempionlar Liqası nəhənglərinin qrupu deyildi, dünya hegemonlarının yığması idi.

Nəhayət vaxt, vədə yetişdi, baş hakimin - Ali Baş Komandanın start fiti verildi. 30 ildən sonra yenidən Azərbaycanın, xalqımızın birliyini, bütövlüyünü gördüm. Bu dəfə hüzn, matəm birliyi deyildi, prezidentindən tutmuş sıravi vətəndaşına kimi qalibiyyət bütövlüyü idi.

Şanlı Ordumuz, bu birliyi ruhən öz üzərində hiss edirdi. İgidlərimiz qəm-qüssə içində deyil, ölümün üzərinə gülərək, oynayaraq şığıyırdılar.

Öndə sızıldayan, düşmən tapdağı altında olan Vətən torpaqları həsrətlə sahiblərinin yolunu gözləyirdi. 44 günlük Zəfər yolu birnəfəsə keçildi! Birinci yarıda əlavə vaxta ehtiyac olmadı, əksinə, çox qol vurulmasın deyə, "FİFA/UEFA" təzyiqləri ilə oyun "bir dəqiqə" tez bitirildi. Çılğınlıq edib emosiyalara varmadıq, qarşıda ikinci hissə dururdu, başda "nəyin nə zaman ediləcəyini mən bilirəm" deyən, xalqın, ordunun inandığı strateji beyin güvənliyinin "Dəmir yumruğu" yerində idi...

Birinci hissə böyük hesabla başa çatmışdı. Arxayınlığa yol verilməməli idi. Fasilədə baş məşqçi - Ali Baş Komandanın ikinci hissəyə hazırlıq planı, korrektələri, strateji/taktiki tapşırıqları komandaya - Azərbaycana, xalqımıza, ordumuza çatdırıldı. Oyunda ərazi üstünlüyü tam ələ alınmış, böyük hesabda önə çıxılsa da, nəhəng qüvvələrin düşmənə köməyi, əvəzetmələri ilə rəqibin əks-hücumlarına yol verilməməli idi, qarşısı alınmalı idi.

Fasilədə zəif, əlacsız komandalarının durumunu görən qonaq "azarkeşlər" cığallıq edir, təxribatlara əl atır, oyunu pozmağa, yarımçıq dayandırmağa çalışır, beynəlxalq qurumlara öz "dəst-xəttləri" ilə şikayət edir, ağlaşma qurur, alınmayanda, "acından ölürük" fəryadı qoparır, "legionerlər"dən imdad diləyirdilər. İstənilən oyunda oyunu kişi kimi, mərdi-mərdanə oynamaq lazımdır. Necə ki, 30 ildə ağlamadıq, heç kimə yalvarmadıq, kömək istəmədik, haqqımızı tələb etdik, gücləndik, özümüzə güvəndik. Qarşında layiq olmayan düşmən də bir başqa bəladır.

Belə hiyləgər, hər alçaqlığa yol açan rəqibə şans da verilməməlidir. Baxmayaraq ki, humanist xalqımız - "adam olun" deməkdən yorulmuşdu. Xislət insan olmağa imkan verməyəndə, qarşılığı sərt olur. İkinci hissədə olduğu kimi... 44 "dəqiqənin" üstünə "1 dəqiqə" əlavə etmək kifayət etdi! Şanlı Ordumuz fasilədən sonra bir günə rəqibi diz çökdürdü.

Cığallıq edən gəlmə "azarkeşlər" gül-çiçəklə yola salındı. Azərbaycan xalqı böyük xalqdır!

Xocalı qisası kişi kimi alındı!

36 ildən sonra Xankəndidəyəm. Həyatımda üçüncü dəfə xalqın birliyini, bütövlüyünü hiss edir, canlı şahidlik edirəm. Prezidenti, hərbiçisi, polisi, yaşlısı, cavanı, qadını, uşağı, futbol adamı, jurnalisti, azarkeşi, dini, irqi, siyasi mənsubiyyətindən asılı olmayaraq - hamı bir nəfəs alır! Xankəndi əsrlərdən sonra öz həqiqi sahibinə qovuşub, şəhər öz müsbət aurasına qayıdıb...

Ali Baş Komandan, Ordumuz tarixi Zəfərdən sonra estafeti futbola, azarkeşlərə, xalqımıza ötürür... və necə ötürür... Uzun illərdən sonra Xankəndi qucaq açaraq minlərlə həqiqi azərbaycanlıları qəbul edir. Stadiona axışan, tribunaları dolduran soydaşlarımız, o anı gözləyirlər... Və Ali Baş Komandan stadiona daxil olur... Dərhal, ürək açıqlığı, qalib ruhu ilə xalqın önünə çıxır, futbol görüşünün rəmzi xarakter daşıdığını bildirir və bir anda şəhid analarına, övladlarına dönərək onları alqışlayır. Bütün stadionu alqış sədaları bürüyür. Bəli, bizi Xankəndi stadionuna gətirən, canlarından keçən, ana-bacılarını, övladlarını Azərbaycan xalqına əmanət qoyub şəhidlik zirvəsinə ucalan igidlərimizdir!

Ali Baş Komandan Qarabağa can atdığı kimi, qaça-qaça, qürurla meydanın mərkəzinə yetişir.

Fizika elmində mərkəzin cazibə qüvvəsi gücü ilə hamını öz ətrafında birləşdirir, vahid orqanizmə çevirir. Mərkəzdən tribunalara, məğrur xalqına baxan, uşaq kimi sevinən lider rəmzi olaraq topu xalqa ötürür, bu günlərin qədrini bilin, qoruyun, davam etdirin deyir.

Və... bütün fizika elminin qanunlarını bu dəfə alt-üst edərək, mərkəzdən uzaqlaşır, şəhid övladlarının yanına qaçır. Mərkəz onlardır!

Bunu ancaq güclü şəxsiyyət edə bilər!

Artıq Qarabağda döyüş meydanı futbol meydanına dəyişib. Qapılardan top keçmir, ilahi qüvvə imkan vermir, meydanda düşmən yoxdur, meydanlı, tribunalı, stadionlu, Xankəndili - hamı özümüzük. Fasilədir, Ali Baş Komandan xalqın bir parçasına çevrilib, qaçış zolağında qəhrəman XTQ-çilərimiz, hərbiçilərimiz, qazilərimizin arasındadır, onlarla görüşür, problemləri ilə maraqlanır, həll edilməsinə tapşırıqlarını verir...

Tribunalarla yuxarı qalxır, ilin yekunlarına dair fərqlənmiş, xidmətləri olan idman nümayəndələri ilə görüşür. "Xankəndi" yazılan tribunaya yaxınlaşır, stadionu, ətraf dağları bir an qürurla, məmnunluqla seyr edir, idmançılarla şəkil çəkdirir. Fasilə sona yaxınlaşmaq üzrədir.

Ali Baş Komandan geri dönür, 5-6 metr məsafədən bizim tərəfə baxır, ani olaraq bütün təhlükəsizlik sistemini, proqramı pozur, bizə yaxınlaşır, futbol veteranları, nümayəndələri ilə səmimi görüşür, zarafatlaşır, xatirə fotosu çəkdirir. Təhlükəsizlik xidməti əməkdaşlarının mədəniyyəti, özgüvənliyi, davranışları qibtəedicidir, diqqət, məsuliyyət üst səviyyədə olsa da, arxayındılar. Ali Baş Komandan da rahatdır - o, öz xalqının arasındadır, onlarla birdir, heç nədən çəkinmir, sadədir, özünü Prezident yox, xalqın bir nümayəndəsi sayır.

İkinci hissə başlayır, legioner futbolçular oyuna atılır, qapıya zərbələr bir-birini əvəz edir, qol keçmir ki, keçmir. Xankəndi qapısı legioner vuruşlarını qəbul etmir. Əsas vaxt bitib artıq, bərabərlikdir, çünki Xankəndidə, ekran qarşısında olan hər kəs, bütövlükdə xalqımız qalibdir! Əlavə vaxtın son dəqiqəsidir. Futbol başla oynanılır! Başsız ölkə, başsız xalq uğur qazana bilməz! Azərbaycanlı futbolçu başla qol vurur, azərbaycanlılar Qarabağda qanları, canları hesabına qollar vurub torpaqlarımızı azad etdikləri kimi...

Hamı sevincidir, Xankəndi, Qarabağ, Azərbaycan sevinir. Ağrlıı-acılı günlər geridə qalıb. Yüz minlərlə qaçqın-köçgünümüz qaça-qaça geri, Qarabağa dönməyə can atır, səbirsizliklə quruculuq işlərinin davamını gözləyir. Ali Baş Komandanımızın Qarabağa can atdığı, qurub yaratdığı, mərdi-mərdanə meydanın mərkəzinə doğru qaçdığı kimi...

Xankəndidə keçirilən futbol tədbiri ölkə futbolunun dirçəlməsinə, yenidən qurulmasına da təkan verməlidir. Azərbaycan futbolunun dünya və Avropa çempionatlarının final mərhələsinə yolu Xankəndi stadionunda qoyuldu. Bu günləri bizə yaşadan, canlarından keçən bütün Azərbaycan övladlarının, şəhidlərimizin ruhu şad olsun!