Evxaristiya adlanan bütün xristianlığın əsas ayinlərindən biri Son Şam yeməyi ilə bağlıdır. Bu, möminlər İsa Məsihin qanını və ətini təmsil edən çörək və şərab qəbul etdikləri zaman gizli ünsiyyətdir.

Mark İncili 14:22-24 Allah Oğlunun sözlərini çatdırır: “Onlar yemək yeyərkən İsa çörəyi götürdü və xeyir-dua verərək onu parçaladı, onlara verdi və dedi: “Aparın, bu mənim bədənimdir. .” Sonra kasanı götürdü, şükür etdi və onlara verdi və hamısı ondan içdilər. “Bu, çoxları üçün tökülən əhdin qanıdır.” Yəni həmin axşam süfrədə ən azı şərab və çörək var idi. Bəs məhsul və yeməklərin “çeşidliyi” bunlarla məhdudlaşdımı? Süfrə yəhudilərin Pasxa bayramına həsr olunmuşdu, yəni Pasxa yeməyi idi. Bu fikri əsas götürsək, süfrədə quzu olmalı idi.

O dövrün qanunlarına görə, yəhudilər mayasız çörək istehlak etməli idilər, arxeoloji məlumatlara görə, şərabda qatran və kişmiş notları olmalı idi. Yəhudilər süfrəyə göyərti, salat, meyvə və qoz-fındıq da qoya bilərdilər. Amma onlar hələ də şübhədədirlər və bir quzu olmalı idi. Pasxa süfrəsi üçün qurbanlıq heyvan məcburi idi.

Həmçinin, həmin axşam qablar daşdan hazırlanmalı idi. Əksər insanlar Son Şam yeməyini Leonardo da Vinçinin rəsm əsəri ilə əlaqələndirirlər. Çox güman ki, masa fərqli idi, təxminən yer səviyyəsində yerləşirdi və stullarda və ya skamyalarda oturan insanlar üçün sinə dərinliyində deyildi. İsa və həvarilər süfrə arxasında oturmaz, onun yanında, o dövrün ənənəsinə görə isə sol tərəfində dayanardılar.